Waarom ik stop met ambulant werk via WMO en Jeugdwet: een eerlijk verhaal

Voor een dubbeltje op de eerste rang

In de loop der jaren heb ik in de meest complexe situaties, tegen basistarief, positieve beweging gebracht door er te zijn, door cliënten te motiveren en door hun inspanningen te erkennen. Ik liep samen met cliënten op, respecteerde hun eigen regie, gaf hun zelfvertrouwen, veiligheid en ontspanning. Terugkijkend hierop, hebben gemeenten jarenlang “voor een dubbeltje op de eerste rang gezeten”. Ik ging aan de slag, nam verantwoordelijkheid en deed wat nodig was.

Door hoepeltjes springen

Toch is het systeem van WMO/Jeugdwet en het beleid van gemeenten steeds meer onwerkbaar geworden. Beleid wordt steeds verder dichtgetimmerd. Doelen worden vaag gesteld, uren strikt beperkt en wat je doet wordt graag uitgeplozen op efficiëntie en fraude, alsof je je werk niet professioneel en integer uitvoert. Observaties die essentieel zijn in de praktijk worden niet serieus genomen. Als begeleider word je beoordeeld op papieren criteria die losstaan van de werkelijkheid van de cliënt, maar ook van de praktijk.
Controle en verantwoording afleggen hoort bij het werk en is ook niet het probleem. De eisen om hulp te mogen verlenen werden steeds verder uitgebreid en hadden niets meer met kwaliteit te maken. Het werden hoepeltjes waar ik niet meer doorheen wilde springen om “hulp te mogen verlenen”.

Ervaringen

Ik heb meegemaakt dat een consulent letterlijk vasthield aan doelen die voor een cliënt onmogelijk haalbaar waren, terwijl wij onze begeleiding precies hadden aangepast aan haar mogelijkheden. Na een verzoek om meer uren, wilde zij de volledige rapportage inzien om te kijken of we geen “onnodige” dingen hadden gedaan. Ik heb een cliënt begeleid, die een ruime uren toekenning had en waar een consulent beloofde dat het geen probleem zou zijn als we voor de einddatum uren tekort zouden komen. Puntje bij paaltje? Mevrouw moest maar in de WLZ want dit kon toch echt niet. En zo kan ik meer voorbeelden noemen.

Wat ik niet meer doe

Ik heb eieren voor mijn geld gekozen. Het houdt per 1-1-2026 op. Geen WMO en geen Jeugdwet meer voor mij. De onduidelijkheid, de starheid en de eindeloze hoeveelheid eisen die gesteld worden; ik doe er niet meer aan mee.

De onduidelijkheid: het systeem kent zelf de regels niet eens.
De starheid: dit is hoe het werkt……(en meestal werkt het niet zo).
De eisen: die hebben niets te maken met kwaliteit, maar alles met geld en controle.

Toch is het pijnlijk dat, wanneer ik nu uitleg aan consulenten dat ik stop, de reactie vaak is: “jammer dat goede begeleiders weggaan.” Alsof het gaat om het verlies van personeel, niet om het feit dat het systeem het werk voor mij onmogelijk maakte.

Daarom stop ik.

Niet omdat ik mijn werk niet aankan, niet omdat ik niet aan de eisen voldoe, niet omdat ik de cliënten niet wil helpen, maar omdat het bureaucratische systeem mijn professionaliteit ondermijnt, mijn tijd, energie en passie opslokt, en tegelijkertijd mijn oordeel niet erkent.
Ik ben geen “manusje-van-alles” en ook niet “Gekke Gerrit”.
Ik ben een professional die complexe situaties hanteert, en ik kan en wil dat niet langer doen in een omgeving die dit structureel onnodig ingewikkeld en stroperig maakt.

Wat ik wel blijf doen

Ik blijf mensen ondersteunen, begeleiden en coachen als zij er zelf voor kunnen betalen. Ik blijf me inzetten om bewustwording te creëren, aandacht te vragen voor de kloof tussen papier en werkelijkheid en om gelijkgestemden te vinden die net als ik werken op een manier die recht doet aan mensen.

Tegelijkertijd vind ik dat verschrikkelijk moeilijk, want de tweedeling die op die manier steeds meer ontstaat, benadrukt het fundamentele dilemma: sommige mensen krijgen de zorg die ze nodig hebben, anderen vallen buiten de boot door bureaucratische en financiële beperkingen.

Mijn verhaal is er een van passie voor het vak, compassie voor cliënten, frustratie over een falend systeem en de harde realiteit van wat het betekent om ambulant begeleider te zijn in een wereld die niet wil horen, zien en erkennen wat jij doet.

Ervaar jij hetzelfde en wil jij een keer van gedachten wisselen met mij? Ben je nieuwsgierig naar mijn visie en ideeën? Ik hoor die van jou graag.

Mail: karen@aansluitenbijcommunicatie.nl of bel/app: 06-24822962