Gelijkwaardige werkwijze, dát zouden meer mensen moeten doen!

Als je in de huidige tijd werkelijk effectieve hulp wilt verlenen, moet je van goede huize komen. Wat jij wilt en waar je voor opgeleid bent, is iemand die problemen heeft ondersteunen zodat zijn problemen opgelost of in elk geval hanteerbaar worden.
Maatwerk, van mens tot mens, waarbij jij jouw expertise inzet om een ander verder te helpen. Met als resultaat dat zijn mogelijkheden optimaal benut worden en iemand met vertrouwen zijn leven kan leven. Dat hoeft niet zo ingewikkeld te zijn zou je denken……

Mijn punt is dat het niet zo simpel is.

Maakbaarheid

De trend in zorg- en hulpverlening is om mensen in overzichtelijke vakjes onder te brengen en dan een aanbod op hen los te laten. Dat noemen we dan wetenschappelijk onderbouwd, ook wel evidence based. Alles moet SMART en overzichtelijk: als je hier een kwartje ingooit, rolt er daar een voorspelbaar resultaat uit. Hokjes, vakjes, protocollen, regels en lijsten, vooral veel lijsten.

Met als triest resultaat dat te veel mensen zich van het kastje naar de muur gestuurd voelen, met een kluitje in het riet belanden of worden opgeknipt in hapklare brokjes voor hulpverleners die niet meer de hele mens zien.

Wie is belangrijk? De organisatie of de hulpvrager?

Als je geen hulp nodig hebt, denk je er nooit over na. Dan verdiep je je niet in de mogelijkheden, dan ben je niet bezig met instanties en organisaties. Logisch en heel gezond.
Hoe anders is het als je er zelf niet meer uitkomt en hulp nodig hebt. Op dat moment ben je kwetsbaar en zoek je houvast en perspectief. Afgaande op informatie die door hulpverlenende instanties wordt geboden, denk je dat het goed gaat komen en je legt, soms met grote tegenzin, je vertrouwen in handen van de hulpverlener.
In het huidige systeem is het vervolgens geen uitgemaakte zaak dat jouw probleem dan opgelost wordt en dat komt voornamelijk doordat hulpverlenende instanties aanbodgericht denken. Hun bestaansrecht moet beschermd worden, hun agenda is belangrijk, hun werkwijze is leidend en zij zetten de route uit. Dit is nog steeds zo, ondanks het feit dat zij al jaren weten dat uitgaan van de vraag betere resultaten levert. Maatwerk dus!

Met als triest resultaat dat mensen jarenlang van de ene wachtlijst naar de andere gaan, dat de problemen zich verdiepen en ze uiteindelijk niet meer te helpen zijn, omdat ze TE complex gevonden worden.

Verantwoordelijkheid

Het huidige systeem maakt het eigenlijk heel makkelijk om professionele verantwoordelijkheid te ontlopen. Er is veel mondeling overleg, rapportages zijn vaak niet objectief en op het moment dat een hulpvrager het niet eens is met de hulpverlener, komt er geen gesprek tot stand maar eindigt het contact.

Met als triest resultaat dat de juiste hulp niet of veel te laat ingezet wordt, waardoor hulpvragers nodeloos lang “in de wacht staan” in hun eigen leven.

Hoe dan wel?

De ongemakkelijke waarheid is dat we allemaal mensen zijn. Niemand is immuun voor problemen, niemand komt ongeschonden zijn leven door, ieder mens heeft beperkingen. In ieders leven kan een moment komen dat hulp nodig is.

Ik realiseer me dat elke dag en van daaruit verleen ik hulp op basis van gelijkwaardigheid.

Het gaat niet om mij en mijn ego, maar om de ander en zijn mogelijkheden, hoe beperkt soms ook. Gelijkwaardigheid betekent dat ik mijn expertise inzet om de ander verder te helpen. Daar heb ik drie principes voor:
Verbinding
Kennis maken, ont-moeten en nieuwsgierigheid opwekken. Me inzetten voor het vergroten van een gevoel van veiligheid, vertrouwen en ontspanning bij de hulpvrager.
Eigen regie 
Samen met de hulpvrager zoeken naar het evenwicht tussen 1) zelf doen, 2) samen doen en 3) overnemen. In de praktijk betekent dat de hulpvrager zich gaat realiseren dat hij/zij meer kan dan gedacht. Door naast mensen te gaan staan, geef je ze net dat zetje waardoor zij een succeservaringen opdoen.
Perspectief
Mensen die zijn vastgelopen, lijden onder langdurige of chronische stress en dat maakt vaak dat zij één van de drie overlevingsstrategieën laten zien: vechten, vluchten of bevriezen. Als zij dit bij zichzelf gaan herkennen, kunnen zij zelf weer in beweging komen en daar is mijn werk op gericht. Ik luister vooral veel, benadruk de positieve dingen die mensen zelf noemen en daag hen uit om buiten hun comfortzone te gaan kijken.

Anders kijken, anders doen

Mijn werkwijze vereist een andere kijk op mensen én op hulpverlening.
Het vraagt verbinding, vertrouwen en professionele betrokkenheid. Het vraagt zelfstandig blijven denken, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen handelen en soms nét dat extra stapje te zetten. Het vraagt om samenwerking op verschillende niveau’s en om nieuwsgierigheid naar anderen. Het vraagt om zelfinzicht en zelfkennis, om eerlijkheid en oprechtheid, om tijd en aandacht voor het proces én om bewustwording.

Ik weet 100% zeker dat er meer hulpverleners zijn zoals ik. Ik weet alleen ook 100% zeker dat er nog veel meer hulpverleners zijn die niet zijn zoals ik. Ik hoop iedereen die werkt in de hulpverlening te inspireren om een gelijkwaardige werkwijze uit te dragen, uit te leggen en te beschermen tegen verdere uitholling van het ambacht!

Wil je weten hoe jij het als hulpverlener doet? Ben je al zo’n hulpverlener? Neem dan contact op: karen@aansluitenbijcommunicatie.nl of 06 24 82 29 62.

SAMEN STAAN WE STERKER