“Gewoon doen wat nodig is”, met als uitgangspunt goed luisteren, is wat Aansluiten Bij Communicatie inmiddels zo’n 10 jaar doet. Verbinding maken, overzicht creëren en verantwoordelijkheden dààr leggen waar ze horen.
Werken aan vertrouwen, veiligheid en ontspanning is wat ik elke dag doe voor mensen omdat ik vooral goed luister, geduld heb en doorpak wanneer het nodig is.

Ruimte geven
Openheid bevorderen
Nieuwsgierigheid stimuleren 
Duidelijkheid bieden

Hoe ziet dat er dan uit in de praktijk?

• Ik maak kennis vanuit gelijkwaardigheid en vraag uitdrukkelijk een akkoord van degene waar ik kennis mee maak.
• Ik laat mensen in hun waarde door niet te veroordelen, niet te beschuldigen en vooral dingen te benoemen die zij goed doen.
• Ik stem af en stel me in op iedere individuele cliënt en hun omgeving. Ik maak een bewuste keuze om een maximaal aantal cliënten te begeleiden.
• Ik schrik niet van hevige emoties bij mensen omdat ik weet dat ik vaak werk met mensen die langdurige, chronische stress ervaren en de wanhoop nabij zijn.
• Ik stel me bescheiden op omdat veel van de mensen die ik begeleid teleurstellende ervaringen hebben opgedaan met eerdere zorg- en hulpverlening en zij daardoor vaak op hun hoede zijn.
• Ik erken dat zij zelf alles hebben gedaan wat binnen hun macht lag en dat het feit dat het niet gelukt is, niets met schuld te maken heeft.
• Ik geef mensen keuzes door informatie te bieden op basis waarvan zij bewust kunnen kiezen. Veel mensen die zorg of hulp nodig hebben, zijn totaal niet bekend met de mogelijkheden en laten zich vaak leiden omdat zij het ook niet meer weten.

Dit klinkt allemaal heel simpel en logisch………………….toch?

Dat zou je denken.

Uit ervaring weet ik dat de knelpunten vooral vaak zitten in contacten met organisaties; UWV, GGZ en meer. De samenhang is zoek, mensen zijn opgedeeld in kleine brokjes en dat levert chaos op. Als hulpvrager krijg je met steeds weer en meer nieuwe mensen te maken. Steeds opnieuw je verhaal moeten vertellen en elke keer merken dat de ander weer van voren af aan wil beginnen. De regisseurs stapelen zich op en als hulpvrager MOET je met elk van hen in contact zijn, want anders. Het lost voor de hulpvrager niets op en zij voelen zich vooral van het kastje naar de muur gestuurd en met een kluitje het riet in, terwijl hun problemen er niet kleiner op worden.

De eerste stap is bewustwording

Ik hoop dat dit verhaal zorg- en hulpverleners in elk geval even achter de oren doet krabben en dat zij zich een keer bedenken hoe het zou zijn als zij zelf in die situatie terechtkomen.