Onee, er zijn te weinig logopedisten

In 1993 schreef ik samen met medestudenten een afstudeeronderzoek over professionalisering in de logopedie. Toen al had ik door dat “we” stom bezig waren. Met groot idealisme en vol goede moed, dacht ik toen nog dat de aanbevelingen die wij deden werkelijk het verschil zouden gaan maken. Hoe naïef! In de tijd van mijn afstuderen was de verhouding ongeveer 40-60; als in na het afstuderen vond 40% een baan in de logopedie en de rest ging andere dingen doen. Er was gewoonweg niet genoeg betaald werk. Dat was niet omdat logopedisten geen nuttige dingen doen maar meer omdat logopedisten maar niet helder konden verwoorden waarom zij een plek verdienen in het zorgstelsel.

Uiteindelijk zitten we dus nu in een situatie waarin de logopedisten schijnbaar niet aan te slepen zijn.

Ik kijk daar met verbazing naar:
1) omdat “anderen” schijnbaar beslissen wat wel en niet belangrijk is en die anderen zorgen dus voor een zogenaamd overschot of tekort.
2) omdat er volgens mijn inschatting een heleboel afgestudeerde logopedisten moeten zijn die niet meer werkzaam zijn in de logopedie, maar daar zeker wel weer in zouden kunnen en wellicht willen werken.
3) omdat naar mijn bescheiden mening bij een tekort aan logopedisten de noodzaak om anders te gaan werken steeds dringender wordt.
4) omdat het voor mensen steeds belangrijker wordt om in een ingewikkelde maatschappij als de onze goed te kunnen communiceren op welke manier dan ook.

Inmiddels ben ik na vele omzwervingen weer werkzaam als logopedist en ik geniet daar met volle teugen van. Ik ben alleen sinds 2007 niet meer kwaliteitsgeregistreerd. En daar komt het addertje onder het gras vandaan. Volgens het Kwaliteitsregister voldoe ik totaal niet aan de (papieren) eisen en wordt er eigenlijk gezegd; jij bent je vak verleerd en wij maken het je zo moeilijk mogelijk omdat je eigenlijk een “prutser” bent.

Als dit cynisch klinkt, dan klopt dit ook. Ondanks al mijn werkervaring in allerlei andere werkvelden ben ik nooit opgehouden logopedist te zijn. Die kennis en bagage neem je mee in alles wat je doet. Daarnaast is mijn ervaring nu dat ik het vak moeiteloos heb aangetrokken als een oude vertrouwde jas en dat ik in drie maanden tijd de achterstand heb ingehaald die ik zogenaamd opgelopen had door niet in de logopedie werkzaam te zijn.

Ik roep daarom de mensen die erover gaan (Kwaliteitsregister Paramedici, NVLF en anderen) op om hun tunnelvisie verruilen voor een bredere blik. Zeker in een tijd waarin er een tekort aan logopedisten is ontstaan.

Nu de NVLF daar nog van overtuigen en daarna de opleidingen en de zorgverzekeraars. En wat mijzelf betreft, maak het me alsjeblieft niet zo gruwelijk moeilijk om het mooiste vak van de wereld uit te oefenen én er voor betaald te krijgen.